Msza św. Z udziałem Sanktuaryjnego Szczepu Skautów Europy i ich rodzin

Skauci Europy to Katolickie stowarzyszenie posługujące się oryginalną pedagogiką generała Roberta Baden-Powella, wzbogaconą myślą francuskiego jezuity, ojca Jakuba Sevin SJ. Skauci należą do wielkiej rodziny Federacji Skautingu Europejskiego, liczącej ponad 60 tys. Członków. W Polsce liczba sięga ponad pięć tysięcy harcerzy i harcerek.

Skauting to wiara chrześcijańska oraz jedność Europy w rozumieniu nauczania św. Jana Pawła II, jako odbudowa duchowej jedności starego kontynentu.

A to wszystko w atmosferze wspaniałej przygody i przyjaźni. Skauting jest przygodą, która pozostawia ślad na całe życie.

Nasze Szczepy przy Sanktuarium św. Jana Pawła II Wielkiego w Krakowie na Białych Morzach, oprócz spotkań formacyjnych, posług służebnych i porządkowych, w każdą drugą niedzielę miesiąca spotykają się na Rodzinnej Mszy św. o 11.00. A po niej udają się na wspólnotowe spotkanie przy stole w Białej Sali.


Msza w intencji ofiarodawców i dobroczyńców Sanktuarium

Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!” w Krakowie jest szczególną przestrzenią, która zachowuje i przybliża dziedzictwo świętego papieża, bogactwo jego nauczania, będącego drogowskazem również dla przyszłych pokoleń.

Stąd nasza odpowiedzialność, aby to dziedzictwo udostępniać, ale także pochylać się nad nim twórczo, by w jego świetle podejmować nowe wyzwania, przed jakimi staje Kościół i współczesna Polska i świat” – mówił metropolita krakowski w dniu erygowania Sanktuarium Świętego Jana Pawła II. Do tego miejsca – w tajemnicy świętych obcowania – powrócił Jan Paweł II, aby stąd promieniowała jego myśl, jego mądrość i jego świętość na Polskę i na świat.

Od samego początku budowy Centrum powstaje dzięki hojności ofiarodawców.
W pierwszym etapie budowy powstały już budynki: Sanktuarium Świętego Jana Pawła II, Centrum Wolontariatu i Instytutu Jana Pawła II. Aktualnie powstaje budynek, w którym będzie siedziba m.in. Muzeum poświęconego życiu i działalności Jana Pawła II.

Dziękujemy wszystkim, którzy swoimi ofiarami wspierają budowę Centrum. Widocznym znakiem szczodrobliwości ofiarodawców są ściany Kościoła Relikwii zarówno te na zewnątrz, jak i te znajdujące się wewnątrz świątyni, na których znajdują się imiona i nazwiska wspierających budowę Centrum Jana Pawła II w Krakowie. Upamiętnianie darczyńców wpierających budowę kościołów ma wielką tradycję albowiem nawet w najstarszych
świątyniach można zobaczyć tablice przypominające o osobach, które szczególnie zasłużyły się w powstaniu miejsc sakralnych.

W każdą niedzielę o godz. 12.30 w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie jest sprawowana Msza św. w intencji ofiarodawców, dobroczyńców i pielgrzymów oraz w intencji próśb i podziękowań złożonych w minionym tygodniu. Również podczas nabożeństwa do św. Jana Pawła II sprawowanego w ciągu tygodnia po każdej Mszy św., modlimy się w intencji ofiarodawców i ich rodzin.


Centralne nabożeństwo ekumeniczne

Dążenie do przywrócenia jedności chrześcijan było jednym z priorytetów pontyfikatu św. Jana Pawła II. W encyklice o działalności ekumenicznej podpisanej 25 maja 1995 roku, Papież napisał: Pod hasłem „Pojednanie – miłość Chrystusa przynagla nas” (por. 2 Kor 5,14–20) przebiega rozpoczęty 18 stycznia Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan.  Dążenie do przywrócenia jedności chrześcijan było jednym z priorytetów pontyfikatu św. Jana Pawła II.

W encyklice o działalności ekumenicznej podpisanej 25 maja 1995 roku Papież napisał: „Wierzyć w Chrystusa znaczy pragnąć jedności; pragnąć jedności znaczy pragnąć Kościoła”. Jan Paweł II jako pierwszy papież w historii przekroczył próg świątyni anglikańskiej i luterańskiej. Często przyjmował przedstawicieli różnych wyznań, okazując im niezwykłą życzliwość i stwarzając braterską atmosferę. Spotkania ekumeniczne należały do stałych punktów programu papieskich pielgrzymek po świecie. Już w drugim roku pontyfikatu Ojciec Święty odwiedził honorowego zwierzchnika prawosławia Dymitrosa I, trzy lata później był w Canterbury u prymasa anglikańskiego Roberta Runciego, a w 1984 roku gościł w siedzibie Światowej Rady Kościołów w Genewie. Po 20 latach pontyfikatu Jan Paweł II przybył do Rumunii, pierwszego kraju o większości prawosławnej. Odbył ekumeniczne pielgrzymki do Grecji, na Ukrainę, do Gruzji i Bułgarii. Owocem papieskiej troski o jedność były wspólne deklaracje i dokumenty, których celem było zbliżenie podzielonych chrześcijan. Wśród nich – pierwsza encyklika poświęcona w całości ekumenizmowi: Ut unum sint.

18 stycznia jubileuszowego roku 2000 w Bazylice św. Pawła za Murami miała miejsce wyjątkowa ekumeniczna uroczystość inaugurująca doroczny Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Nabożeństwo zgromadziło przedstawicieli 22 Kościołów i Wspólnot kościelnych, którzy wraz z Papieżem modlili się przy grobie Apostoła Narodów o zjednoczenie podzielonych uczniów Chrystusa. Wyjątkowość chwili podkreślały dwa precedensy: po raz pierwszy Drzwi Święte w Bazylice św. Pawła otworzył Papież osobiście (poprzednio czynili to zawsze papiescy legaci) i po raz pierwszy towarzyszyli mu w tym dwaj przedstawiciele innych Kościołów: prawosławnego i anglikańskiego.

Kilka miesięcy przed odejściem do Domu Ojca dziękował Bogu za to, że „działalność ekumeniczna na różnych poziomach coraz bardziej się rozwija dzięki stałym kontaktom, spotkaniom i inicjatywom podejmowanym wraz z naszymi braćmi z różnych Kościołów i Wspólnot kościelnych prawosławnych i protestanckich”.

Papież Jan Paweł II nieustannie podkreślał, że ekumenizm jest zadaniem każdego bez wyjątku chrześcijanina, gdyż podzielone chrześcijaństwo jest zgorszeniem dla świata, a przy tym szkodzi najświętszej sprawie przepowiadania Ewangelii.

Stąd nasze zaangażowanie na rzecz jedności jest nieodwołalne: „Droga ekumenii – przypomniał Ojciec Święty – nie jest drogą łatwą. Perspektywa pełnej widzialnej komunii może czasem być źródłem dotkliwych zjawisk oraz reakcji ze strony tych, którzy pragną za wszelką cenę przyspieszyć proces jednoczenia lub też tych, których zniechęca długa droga, jaką mamy jeszcze do przejścia. My w szkole ekumenizmu uczymy się przeżywać ten okres przejściowy z pokorą i ufnością, zachowując świadomość, że jest to proces nieodwracalny”.

Co roku pod koniec stycznia w ramach Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan w Sanktuarium św. Jana Pawła II odbywa się centralne nabożeństwo ekumeniczne. W nabożeństwie bierze udział metropolita krakowski oraz zwierzchnicy Kościołów chrześcijańskich w Krakowie.


Anastasis

To przestrzeń modlitwy dla osób zranionych wykorzystaniem seksualnym w dzieciństwie

lub w młodości dla ich rodzin, bliskich, osób wspierających

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Kontemplacja Boskiego Oblicza z Manoppello

Możliwość umówienia się na rozmowę z duszpasterzem osób pokrzywdzonych

 

Maryjo, pomóż osobom skrzywdzonym odzyskać prawdziwy obraz Boga – Miłosiernego Ojca.

Pomóż zobaczyć w Jezusie Chrystusie prawdziwe Oblicze Boga:

ubiczowane, poranione, na którym widać ślady męki, cierpienia i bólu,

a jednocześnie Oblicze Zmartwychwstałego,

na którym widać rany, już zabliźnione.

Niech Zmartwychwstanie Twojego Syna

będzie dla osób zranionych w Kościele drogą do ich

zmartwychwstania

Miejsce: kaplica Najświętszego Sakramentu w Kościele Górnym (z przodu, w prawej nawie kościoła)

Czas: daty najbliższych spotkań zostaną podane w tym miejscu

 

Duszpasterz pokrzywdzonych wykorzystaniem seksualnym przez osoby duchowne w Archidiecezji Krakowskiej:

ks. Artur Chłopek
Sanktuarium św. Jana Pawła II
ul. Totus Tuus 32, 30-610 Kraków
tel. +48 501 080 312
duszpasterz.ochronadziecka@diecezja.pl

Materiały do pobrania


Nabożeństwo z prośbą o uzdrowienie i uwolnienie wewnętrzne

Całodzienna adoracja

„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam na wieki” (Hbr 13,8). Uzdrawiał chorych, wskrzeszał umarłych, wypędzał złe duchy. Dał Apostołom tę samą władzę: „Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą i ci odzyskają zdrowie” (Mk 16, 17-19). „Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca” (J 14, 12).

Msze św. i nabożeństwa z modlitwą o uzdrowienie to spotkania modlitewno -ewangelizacyjne w określonej formule. Rozpoczynają się Mszą św., podczas której uczestniczymy w Męce i Zmartwychwstaniu Jezusa.

Eucharystii i nabożeństwom przewodniczy ks. Jan Reczek.

Po Mszy św. ma miejsce uwielbienie animowane przez diakonię muzyczną, w trakcie którego są prowadzone modlitwy wstawiennicze w intencji uzdrowienia zarówno fizycznego, z chorób oraz ich skutków, ale przede wszystkim w intencji uzdrowienia wewnętrznego, dotykającego spraw duchowych.

 

Terminy Mszy św. w roku 2020:

8 lutego, 9 maja, 13 czerwca, 26 września , 14 listopada

Początek o godz. 17.00.


Akatyst

W Kościele Wschodnim – Prawosławnym, Akatyst to modlitwa składająca się z pieśni pochwalnych, modlitw ku czci Chrystusa, Najświętszej Maryi Panny i świętych, odmawianych lub śpiewanych na stojąco. Akatyst ku czci Bogurodzicy, którego korzenie sięgają V – VI wieku, przyjął się jako forma nabożeństwa wielbiącego osobę Maryi również w Kościele Zachodnim (VIII w). Do rozpowszechnienia Akatystu w liturgii zachodniej po soborze watykańskim II przyczynił się św. Jan Paweł II, wskazując to nabożeństwo, wspólne dla obu Kościołów, jako drogę prowadzącą do pełni jedności.

Akatyst składa się z dwóch części:

– pierwsza, przedstawia życie Maryi od Zwiastowania do Ofiarowania Jezusa w Świątyni;

– druga, rozważa boską i ludzką naturę Chrystusa i dziewictwo Maryi;

Akatyst jest hymnem radosnego wielbienia Wielkich dzieł Bożych dokonanych w życiu Maryi. Pierwotnie wykonywany był w okresie Wielkiego Postu i świąt maryjnych. Obecnie jest śpiewany w święto Zwiastowania oraz Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, a także coraz częściej w Adwencie. Wykonywany jest przed ikoną Bogurodzicy z tradycyjną wschodnią formą okadzenia wiernych i ikony. Całość nabożeństwa oddaje wielkość Maryi, która wypływa z jej wiernego i pokornego oddania się Bogu.


Msza Św. dla uczniów i rodziców szkoły ss. Nazaretanek

Msza w intencji uczniów i rodziców szkoły sióstr nazaretanek

Szkoła Podstawowa nr 164 im. bł. Franciszki Siedliskiej jest instytucją prowadzoną przez Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, zwanych popularnie Nazaretankami. Szczególnym charyzmatem sióstr jest szeroka rozumiana pomoc rodzinie, m.in. przez prowadzenie szkół i przedszkoli. Podejmowane działania edukacyjne i wychowawcze są ukierunkowane nie tylko na ucznia, ale na całą jego rodzinę. Istotnym elementem tego procesu jest czas wspólnego spotkania się na comiesięcznej Eucharystii dla rodzin, podczas której modlimy się w naszych szkolnych i rodzinnych intencjach.

Od 2015 roku nasza wspólnota  szkolna w drugą niedzielę miesiąca spotyka się w Sanktuarium św. Jana Pawła II na mszy świętej. W posługę liturgiczną  włączamy uczniów, którzy chętnie służą jako ministranci i lektorzy. Śpiew animowany jest przez szkolną scholę. We wspólnej Eucharystii uczestniczą często nie tylko rodzice, ale i dziadkowie, a nierzadko również nasi absolwenci.

Ojciec Święty Franciszek podczas Mszy św. kanonizacyjnej określił św. Jana Pawła II mianem „papieża rodziny”, stąd też nasza obecność w Sanktuarium wpisuje się w duchowe dziedzictwo świętego Polaka .

Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż mały Karol Wojtyła uczęszczał do ochronki prowadzonej przez Siostry Nazaretanki w Wadowicach, wpisując się w ten sposób w naszą misję wychowania .

Postać św. Jana Pawła II jest bliska naszej społeczności szkolnej. W szkole działa Klub „Z Lolkiem w szkole”, którego celem jest przybliżanie tej postaci najmłodszym dzieciom. Co roku z okazji Dnia Papieskiego i urodzin Papieża organizowane są różne konkursy nie tylko dla uczniów, ale i dla całych rodzin.    Bardzo cieszymy się z tego, że Sanktuarium św. Jana Pawła II jest dla naszej szkoły miejscem modlitwy. Ufamy, że wstawiennictwo świętego Papieża pomaga nam w dziele chrześcijańskiego wychowania młodego pokolenia.

Siostry Nazaretanki


Msza Św. z modlitwą o trzeźwość

Msza św. za członków i kandydatów Krucjaty Wyzwolenia Człowieka oraz za wszystkich zniewolonych braci sprawowana jest w pierwszą sobotę każdego miesiąca w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie o godz. 17.00. Po Mszy św. jest odmawiany Różaniec.

Krucjata Wyzwolenia Człowieka

KWC jest ruchem jednoczącym ludzi, którzy w duchu Ewangelii podejmują służbę mającą na celu ratowanie godności człowieka zniewolonego przez alkoholizm, narkomanię, nikotynizm lub inne uzależnienia. Wierząc, że tylko Jezus ma moc wyzwolić człowieka, członkowie Krucjaty działają posługując się nadprzyrodzonymi środkami takimi jak post, modlitwa i ewangelizacja, czyli głoszenie z wiarą i mocą Jezusa Chrystusa, który daje prawdziwą wolność.

Podstawową formą działania Krucjaty jest modlitwa oraz podjęcie postu jakim jest abstynencja, czyli całkowita rezygnacja z używania napojów alkoholowych, w tym również piwa. Drogę taką wskazał Jezus apostołom, gdy doświadczali niemocy w walce ze złem, mówiąc: „Ten zaś rodzaj złych duchów wyrzuca się modlitwą i postem” (Mt 17,21).

Abstynencja przyjmowana jest przez członków Krucjaty jako:

  • czyn osobistej wolności, polegający na ofierze z siebie samego na wzór Jezusa, który oddał za nas życie;
  • zadośćuczynienie za grzechy pijaństwa;
  • wyraz miłości do ludzi uzależnionych, dla których jedynym ratunkiem jest nieużywanie napojów alkoholowych;
  • skuteczny środek przemiany obyczajów;
  • sposób pracy nad sobą;
  • pewny środek profilaktyczny i wychowawczy;
  • znak miłości do Ojczyzny;

KWC została powołana przez sł. Bożego ks. Franciszka Blachnickiego i Ruch „Światło – Życie” w odpowiedzi na apel św. Jana Pawła II skierowany do Polaków u progu pontyfikatu: Proszę, abyście sprzeciwiali się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa; co czasem może aż zagrażać jego egzystencji i dobru wspólnemu, co może umniejszać jego wkład do wspólnego skarbca ludzkości, narodów chrześcijańskich, Chrystusowego Kościoła.

Krucjata została uroczyście ogłoszona w obecności Ojca Świętego i przez niego pobłogosławiona, podczas pierwszej pielgrzymki do Polski 8 czerwca 1979 roku w Nowym Targu.

Włączenie się do KWC dokonuje się przez decyzję niepicia alkoholu oraz złożenie deklaracji abstynenckiej, którą można wydrukować ze strony Krucjaty: http://www.kwc.oaza.pl/jak-zostac-czlonkiem-kwc

Deklaracja zawiera również postanowienie nieczęstowania i niewydawania pieniędzy na alkohol. Deklaracja nie dotyczy lekarstw i słodyczy.

W Krucjacie przyjmuje się dwa rodzaje deklaracji:

  • kandydacka na okres jednego roku;
  • członkowska na czas przynależenia do KWC;

Zobowiązanie można również złożyć na całe życie.

Wypełnioną deklarację należy przesłać do centrali Krucjaty w Krościenku (adres na deklaracji), do tzw. Stanicy lokalnej lub złożyć na nabożeństwie organizowanym przez diakonię Krucjaty.

 

Szczegółowe informacje o Krucjacie znajdują się na stronie internetowej www.kwc.oaza.pl

Duszpasterstwo Trzeźwości Archidiecezji Krakowskiej:

Ks. Mirosław Żak
ul. Franciszkańska 3, Kraków
+48 628 82 06; 429 47 49 w. 206
mzak@diecezja.krakow.pl


Msza św. w intencji chorych

Każdy trzeci piątek miesiąca g.17.00- Kościół Relikwii i TVP3 Kraków

Św. Jan Paweł II podczas swojego pontyfikatu często pochylał się nad tematami choroby, samotności i śmierci człowieka.

11 lutego 1984 roku ogłosił List Apostolski Salvifici Dolores. To pierwszy i jak dotąd jedyny dokument kościelny w całości poświęcony chrześcijańskiemu ujęciu cierpienia.

Osiem lat po jego ogłoszeniu, 13 maja 1992 roku, w 75. rocznicę objawień fatimskich         i 11. rocznicę zamachu, Papież ustanowił Światowy Dzień Chorego, który obchodzony jest rokrocznie 11 lutego. Inicjatywa Papieża Polaka miała na celu podkreślić, jak ważne jest doskonalenie opieki sprawowanej wobec ludzi chorych, dowartościowanie cierpienia            na płaszczyźnie cielesnej i duchowej, wspieranie duszpasterstwa służby zdrowia oraz służba wolontariatu..

Oprócz wydania ważnych pism i dokumentów dotyczących problemów ludzi chorych, ich cierpienia i samotności,  św. Jan Paweł II starał się być obecny w ich życiu namacalnie. Niemal podczas każdej swojej podróży apostolskiej odbywał regularne spotkania z chorymi, nawiedzał ich w szpitalach, domach opieki, hospicjach i przytułkach na całym świecie. W czasie Mszy świętych chorzy zajmowali często oddzielny sektor w najbliższym sąsiedztwie ołtarza. Św. Jan Paweł II błogosławił ludzi naznaczonych chorobami i bólem, wspierał ich, obejmował i tulił, krzepił do walki z chorobą, ale też łagodził ich naturalny strach wobec śmierci.

Doświadczenia życiowe z lat dziecięcych i wczesnej młodości Papieża odegrały istotną rolę    w postrzeganiu choroby, cierpienia i śmierci. Kiedy miał 9 lat stracił matkę, kilka lat później ukochanego brata Edmunda, z zawodu lekarza, który zaraził się szkarlatyną od swojej pacjentki. W 1942 roku umarł Jego ojciec i tym samym Karol Wojtyła w wieku 21 został sierotą. Każdą z tych śmierci przyszły Papież przeżył boleśnie, ale natchniony siłą płynącą z modlitwy i ufności wobec Boga i Matki Bożej, potrafił się rozwijać i dawać nieustanne świadectwo dobrego życia.

Przełomowym momentem w życiu św. Jana Pawła II był zamach z 13 maja 1981 roku, następnie poważna operacja w rzymskiej klinice Gemelli i powrót do zdrowia, do którego nigdy w pełni nie wrócił. Papież zmagał się również z chorobą Parkinsona. Ostatnie lata Jego życia ukazują tajemnicę cierpienia, którą nieustannie rozważał i widział w niej łaskę.

Widząc jak bliski naszemu papieżowi był temat cierpienia w naszym Sanktuarium w każdy trzeci piątek miesiąca podczas Mszy świętej o 17.00 modlimy się w intencji chorych i wspólnie z chorymi przez transmisję w TVP3 Kraków.


Pierwsze piątki małżonków (PPM)

Nie w tym rzecz, by odejść,….

Rzecz w tym, by wrócić

I na dawnym miejscu odnaleźć siebie.

Karol Wojtyła, „Przed sklepem jubilera”

Wszystkich małżonków zapraszamy serdecznie do udziału w comiesięcznych spotkaniach organizowanych w naszym Sanktuarium z myślą o nich. Odbywają się one w każdy pierwszy piątek miesiąca według proponowanego programu (godziny?):

  • Wspólna Eucharystia z homilią – rozważaniem nt. sakramentu małżeństwa;
  • Możliwość skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania;
  • Adoracja Najświętszego Sakramentu;

W zamyśle organizatorów spotkania te mają stanowić swego rodzaju Przestrzeń Jedności Małżeńskiej. Dla jednych będzie to jej umacnianie, dla innych odbudowywanie lub wręcz ratowanie tego, co znalazło się na krawędzi rozpadu… Ufamy, że wszyscy, niezależnie od bieżącej sytuacji swojego związku, zechcą odnaleźć w tych spotkaniach to, co będzie im pomocne.

Tę Przestrzeń Jedności budujemy na Jezusie, a więc przede wszystkim na Eucharystii, o której w kontekście miłości małżeńskiej powiedział nasz Święty Papież:

Sakrament Małżeństwa wyrasta z eucharystycznego korzenia. Wyrasta z Eucharystii i do niej prowadzi. Ludzka miłość aż do śmierci, musi się głęboko zapatrzeć w tę miłość, jaką Chrystus do końca umiłował. Musi tę Chrystusową miłość – poniekąd – uczynić swoją, ażeby sprostać treściom małżeńskiej przysięgi: “ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci”.

Jan Paweł II, Homilia wygłoszona w Szczecinie, 11 czerwca 1987 roku.

By w pełni w niej uczestniczyć, stwarzamy możliwość skorzystania z sakramentalnego pojednania się z Bogiem w spowiedzi św., jak również do pojednania się z mężem lub żoną w szczerej rozmowie, dziękując za otrzymane dobro, przepraszając za popełnione błędy i prosząc o wybaczenie.

Punktem wyjścia dla refleksji nad stanem osobistej więzi małżeńskiej będą homilie, które w roku 2020 inspirowane są treściami zaczerpniętymi z utworu Karola Wojtyły pt. „Przed sklepem jubilera”. Małżonkowie, ubogaceni myślą Jana Pawła II mogą kontynuować rozważania podczas indywidualnej adoracji w Kaplicy Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Pragniemy by ta Przestrzeń Jedności Małżeńskiej była okazją do powrotu do początków miłości, do chwili wypowiedzenia „sakramentalnego Tak”, choćby nawet poprzez uklęknięcie na klęczniku przystrojonym jak dla nowożeńców, by odnowić i umocnić łaskę, która jest i pulsuje, choć może zagłuszona przez natłok obowiązków, zmartwień i brzemion dnia codziennego. Wszak, jak powiedział Karol Wojtyła w swoim utworze: Człowiek musi powracać w to miejsce, z którego wyrasta jego istnienie – a jakże bardzo pragnie, by wyrastało przez miłość.

Pierwsze Piątki Małżonków są również okazją do zapoznania się z różnymi, działającymi na terenie archidiecezji krakowskiej, wspólnotami dla małżeństw++. Ufamy, że będzie to pomocne w odnalezieniu swojego miejsca w Kościele, gdzie można otrzymywać, ale i dzielić się bogactwem, które każdy z nas dostaje od Boga.