Kard. Dziwisz: Program dorastania do świętości zawarty jest w ośmiu błogosławieństwach

Na początku Mszy św. kard. Stanisław Dziwisz zwrócił uwagę, że w Uroczystość Wszystkich Świętych wspominamy zarówno świętych oficjalnie za takich uznanych przez Kościół, jak i tych niekanonizowanych. – Na naszych cmentarzach także spoczywają święci – mówił krakowski metropolita senior i zachęcał do duchowej łączności z bliskimi zmarłymi, których grobów w tym roku nie można było osobiście odwiedzić. W czasie homilii kardynał apelował, by pośród ziemskiej rzeczywistości nie zapominać, że jest ona tylko pierwszym etapem i wstępem do „nowego, ostatecznego i wiecznego życia w Bogu, w Jego królestwie miłości, które nazywamy niebem”.

Co robić, aby być dopuszczonym do grona zbawionych, do radości nieba na wieki? – Życie w Bogu na wieki jest Jego darem, z którym trzeba współpracować. Trzeba pozwolić Bogu, by w nas i przez nas działał, napełniając nas swoją łaską. Trzeba przyjąć w naszym życiu Jezusa Chrystusa, być otwartymi na działanie Ducha Świętego, który rozpala w naszych sercach miłość i czyni nas zdolnymi do pomnażania w świecie dobra – mówił krakowski metropolita senior i zaznaczył, że program podążania i dorastania do świętości zawarty jest w Ośmiu Błogosławieństwach.

Kardynał zauważył, że już pierwsze błogosławieństwo – „Błogosławieni ubodzy w duchu” – kreśli nam sylwetkę i wewnętrzną postawę człowieka gotowego przyjąć Jezusowy styl życia, patrzenia na świat, reagowania wobec trudności i wyzwań. – Być ubogim w duchu, to znaczy postawić całkowicie na Boga. To znaczy wyrzec się fałszywego mniemania o samowystarczalności człowieka, którego los jest przecież całkowicie w ręku jego Stwórcy i Pana. Być ubogim w duchu to znaczy przyjąć Jezusową postawę bezinteresownej służby – wyliczał kard. Dziwisz podkreślając, że pozostałe błogosławieństwa w jakiejś mierze łączą się z pierwszym. Człowiek ubogi w duchu jest człowiekiem spokojnym, cichym, czyniącym pokój, pragnącym sprawiedliwości i nie odpowiadającym przemocą na przemoc, ale zwyciężającym zło dobrem. Człowiek ubogi w duchu jest miłosierny, bo wie, że miłosierdzie jest imieniem Boga i rozbraja ludzkie serca. Człowiek ubogi ma przejrzyste, czyste serce i stara się, by jego serce biło w rytmie Serca Bożego.

W dalszej części homilii metropolita senior odwołał się do adhortacji apostolskiej Gaudete et exsultate, poświęconej powołaniu do świętości w świecie współczesnym, w której papież Franciszek podkreślał, że świętość nie jest zarezerwowana dla nielicznych, ale jest dla wszystkich i może być bardzo zwyczajna, a jest najpiękniejszym obliczem Kościoła. Przywołał także postać patrona sanktuarium – św. Jana Pawła II wspominając, że 1 listopada 1946 roku młody seminarzysta krakowski Karol Wojtyła przyjął święcenia kapłańskie rozpoczynając służbę ludowi Bożemu i przyjmując coraz większą odpowiedzialność za Kościół. Wieloletni papieski sekretarz zwrócił uwagę, że Jan Paweł II nie przerwał służby z dniem odejścia z tego świata, bo jako święty nadal jest obecny w naszych sprawach, towarzyszy nam i oręduje za nami u Bożego tronu.

– Dziś prosimy św. Jana Pawła II, by upraszał dla naszej ojczyzny społeczny pokój, wzajemne zrozumienie i przebaczenie, poszanowanie godności i prawa do życia dla wszystkich, również dla nienarodzonych i tych, których Jezus nazwał swymi „braćmi najmniejszymi” – mówił kard. Dziwisz.

Kończąc homilię metropolita senior zauważył, że w papieskim sanktuarium na Białych Morzach spoczywają doczesne szczątki dwóch kardynałów i przyjaciół św. Jana Pawła II – śp. kard. Andrzeja Deskura i śp. kard. Stanisława Nagy’ego. – Niech nas zjednoczy solidarna modlitwa za nich i za naszych zmarłych, a także modlitwa do Wszystkich Świętych – przyjaciół Boga i ludzi, by wstawiali się za nami, będącymi jeszcze w drodze do nieba – mówił kard. Stanisław Dziwisz.

źródło: Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej


Abp Marek Jędraszewski: Na wszystkich Areopagach świata starał się otwierać drzwi dla Chrystusa

Na początku homilii kard. Stanisław Dziwisz zwrócił uwagę, że rok 2020 został ogłoszony rokiem św. Jana Pawła II z okazji 100. rocznicy urodzin Karola Wojtyły. Metropolita senior zauważył, że w ten sposób utrwalana jest pamięć nie tylko o przyjściu na świat przyszłego papieża, ale o całym
stuleciu, w które głęboko wpisał się „człowiek urodzony w Wadowicach i który stał się duchowym przywódcą Kościoła i świata na przełomie drugiego i trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa”.

– Utrwalamy pamięć o Janie Pawle II, bo stanowi ona cząstkę naszej zbiorowej tożsamości. Trudno sobie wyobrazić dzieje ostatniego stulecia bez tego, co wniósł ten wielki i święty Papież w życie
wiary, nadziei i miłości niezmierzonej rzeszy ludzi na wszystkich kontynentach – mówił kard. Dziwisz i dodawał, że Kościół nadal żyje dziedzictwem wiary, nauczania i świętości Jana Pawła II, los Polski oraz innych narodów naszej części Europy trudno sobie wyobrazić bez papieża „z dalekiego kraju”. – To on pomógł nam przejść przez Morze Czerwone komunizmu, a potem uczył cierpliwie, jak mądrze korzystać ze wspaniałego, ale trudnego daru wolności, danej i zadanej człowiekowi i narodowi – mówił kardynał.

Były papieski osobisty sekretarz zauważył, że w historii życia i powołania Jana Pawła II można wyróżnić kilka zasadniczych okresów. Pierwszy możemy nazwać Nazaretem, czyli lata dzieciństwa i młodości w Wadowicach, a następnie w Krakowie, gdzie podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie drugiej wojny światowej Karol Wojtyła ostatecznie zdecydował o byciu księdzem – wstąpił do tajnego seminarium, przyjął święcenia kapłańskie, a następnie jeszcze przez
wa lata pogłębiał swoją formację intelektualną na rzymskiej uczelni. – Ten okres nazaretański, trwający dwadzieścia osiem lat, przygotował młodego kapłana do podjęcia służby w Kościele. Powiedział Bogu „tak” i nigdy tego nie odwołał. Oddał Chrystusowi i Kościołowi do dyspozycji wszystkie, nieprzeciętne przymioty swego umysłu, woli i serca – mówił kard. Dziwisz.

Drugi okres życia ks. Karola Wojtyły to „wypływanie na głębię”, w którym przez trzydzieści lat, jak każdy ksiądz, pełnił służbę kapłańską, głosił słowo Boże, był szafarzem świętych sakramentów. Towarzyszył młodym, pogłębiał wiedzę filozoficzną i teologiczną, później pełnił także posługę pasterską jako biskup pomocniczy, a następnie jako arcybiskup metropolita krakowski. – Widzimy, jak Opatrzność Boża cierpliwie i konsekwentnie przygotowywała tego człowieka do podjęcia największej odpowiedzialności w Chrystusowym Kościele. Dokonało się to w zaciszu watykańskiego konklawe, a rozpoczęło w sposób uroczysty 22 października 1978 roku, podczas inauguracji pontyfikatu na placu św. Piotra – mówił metropolita senior.

Trzeci okres kardynał nazwał „Piotrową posługą umacniania braci w wierze” i zwrócił uwagę, że naszym obowiązkiem i przywilejem jest przekazać następnym pokoleniom pamięć o wielkim apostole naszych czasów. – Przez Jana Pawła II wielokrotnie „Pan pocieszył swój lud” pośród ruin współczesnego świata, gdy ten, którego nazywaliśmy Piotrem naszych czasów, upominał się o sprawiedliwość, o szanowanie godności człowieka, gdy wstawiał się za prześladowanymi i ubogimi, gdy głosił Boga „bogatego w miłosierdzie”, wzywając nas do braterstwa, do solidarności oraz „wyobraźni miłosierdzia” – mówił kard. Dziwisz.

Czwarty okres, od śmierci papieża, kardynał nazwał „promieniowaniem świętości” Jana Pawła II, które zostało potwierdzone kolejno beatyfikacją i kanonizacją. – Dziś miliony chrześcijan zwracają się na modlitwie do św. Jana Pawła II, prosząc go o wstawiennictwo, powierzając mu swoje sprawy. Dziś Kościół nadal i obficie czerpie z jego nauczania, z jego duszpasterskich intuicji i przedsięwzięć – mówił krakowski metropolita senior.

Były papieski sekretarz przypomniał też manifestacyjny pogrzeb Jana Pawła II. – To nie było pożegnanie z nim. To był początek jego jeszcze głębszej, duchowej obecności w życiu wiary ludu Bożego. To wszystko trwa i wpisało się w nasze życie osobiste, rodzinne i społeczne. Mamy przed Bogiem patrona i orędownika naszych spraw – mówił kardynał podkreślając, że dla wielu św. Jan Paweł II był bardzo bliskim towarzyszem drogi i wielu zachowuje osobiste wspomnienie tego, co łączyło ich i nadal łączy ze świętym naszych czasów.

Odwołując się do fragmentu Janowej Ewangelii, w której św. Piotr odpowiada na pytania Jezusa o miłość, kardynał zwrócił uwagę, że o to samo pyta Chrystus każdą i każdego z nas. Metropolia senior zauważył, że Jan Paweł II udzielał tej odpowiedzi na modlitwie, ale nie kończyła się ona na słowach i uczuciach, ponieważ potwierdzał ją podejmowaną codziennie niezmordowaną służbą Kościołowi i światu. – I tak było do końca, do ostatniego tchnienia. Głęboka, osobista przyjaźń z Chrystusem, była sekretem serca Karola Wojtyły i całej jego drogi życia i służby Bogu oraz – konsekwentnie – człowiekowi – mówił kard. Dziwisz.

Metropolita senior podkreślił, że dzisiaj jest czas na dziękczynienie Bogu za dar życia, miłości i służby św. Jana Pawła II. – Jeszcze bardziej potrzeba nam jego mądrej obecności w naszym społeczeństwie, w czasach zamieszania, nieporozumień, napięć i sporów, jakich jesteśmy świadkami w ojczyźnie – mówił kard. Dziwisz dodając, że codziennie musimy wykuwać kształt wewnętrznej wolności, naszej troski o dobro wspólne, naszej życzliwości i miłosierdzia okazywanego bliźnim.

– Nie lękajmy się kochać i służyć, jak on, bo to królewska droga prowadząca do pełni życia i radości – zakończył kard. Stanisław Dziwisz.

tekst: Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej


Święty Jan Paweł II patronem Województwa Małopolskiego

Podczas odpustu w Sanktuarium św. Jana Pawła II Wielkiego w Krakowie na Białych Morzach do publicznej wiadomości została przekazana informacja o tym, że 5 października 2020 roku watykańska Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, w odpowiedzi na prośbę metropolity krakowskiego z dnia 14 listopada 2019 roku, specjalnym dekretem potwierdziła, że św. Jan Paweł II jest patronem przed Bogiem Województwa Małopolskiego. Zabiegały o to władze województwa: marszałek Województwa Małopolskiego, Witold Kozłowski, oraz radni sejmiku. Dokument, który odczytał ks. kan. Grzegorz Kotala, kanclerz Kurii Metropolitalnej w Krakowie, wręczył marszałkowi Witoldowi Kozłowskiemu arcybiskup Marek Jędraszewski.

W dekrecie, który podpisali prefekt kard. Robert Sarah i sekretarz abp Artura Roche, czytamy:

„Kapłani i lud wierny Województwa Małopolskiego otaczają wyjątkową czcią św. Jana Pawła II, papieża, który przez swój apostolski zapał zaprosił cały rodzaj ludzki do otworzenia drzwi Odkupicielowi i przyjęcia Jego Boskiego miłosierdzia.

Dlatego Najdostojniejszy ksiądz arcybiskup Marek Jędraszewski, metropolita krakowski, biorąc pod uwagę powszechne pragnienia, a mianowicie przekonanie innych Biskupów, władz cywilnych, jak też wiernych wspomnianego województwa, uznał za słuszny wybór św. Jana Pawła II, papieża, na patrona przed Bogiem Województwa Małopolskiego. Stąd listem z dnia 14 listopada 2019 roku usilnie prosił, aby tego rodzaju wybór i aprobata zostały zatwierdzone według przepisów dotyczących ustanawiania patronów.

Ponieważ wiadomo, że dla zachowania prawa wymaga się wyboru i zgody, dlatego Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, na mocy władzy udzielonej jej przez papieża Franciszka, w odpowiedzi na przedłożoną sprawę, przystała na prośby i potwierdza, że św. Jan Paweł II, papież, jest patronem przed Bogiem Województwa Małopolskiego, wraz z wszystkimi wynikającymi z tego prawami i przywilejami liturgicznymi zgodnie z przepisami. Bez względu na jakiekolwiek przeciwne zarządzenia.

W siedzibie Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, dnia 5 października 2020 roku, we wspomnienie św. Faustyny Kowalskiej, dziewicy.”

źródło: Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej


Kard. Stanisław Dziwisz w uroczystość św. Jana Pawła II: Nie lękajmy się, kochać i służyć, jak on.

Na początku homilii kard. Stanisław Dziwisz zwrócił uwagę, że rok 2020 został ogłoszony rokiem św. Jana Pawła II z okazji 100. rocznicy urodzin Karola Wojtyły. Metropolita senior zauważył, że w ten sposób utrwalana jest pamięć nie tylko o przyjściu na świat przyszłego papieża, ale o całym
stuleciu, w które głęboko wpisał się „człowiek urodzony w Wadowicach i który stał się duchowym przywódcą Kościoła i świata na przełomie drugiego i trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa”.

– Utrwalamy pamięć o Janie Pawle II, bo stanowi ona cząstkę naszej zbiorowej tożsamości. Trudno sobie wyobrazić dzieje ostatniego stulecia bez tego, co wniósł ten wielki i święty Papież w życie
wiary, nadziei i miłości niezmierzonej rzeszy ludzi na wszystkich kontynentach – mówił kard. Dziwisz i dodawał, że Kościół nadal żyje dziedzictwem wiary, nauczania i świętości Jana Pawła II, los Polski oraz innych narodów naszej części Europy trudno sobie wyobrazić bez papieża „z dalekiego kraju”. – To on pomógł nam przejść przez Morze Czerwone komunizmu, a potem uczył cierpliwie, jak mądrze korzystać ze wspaniałego, ale trudnego daru wolności, danej i zadanej człowiekowi i narodowi – mówił kardynał.

Były papieski osobisty sekretarz zauważył, że w historii życia i powołania Jana Pawła II można wyróżnić kilka zasadniczych okresów. Pierwszy możemy nazwać Nazaretem, czyli lata dzieciństwa i młodości w Wadowicach, a następnie w Krakowie, gdzie podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie drugiej wojny światowej Karol Wojtyła ostatecznie zdecydował o byciu księdzem – wstąpił do tajnego seminarium, przyjął święcenia kapłańskie, a następnie jeszcze przez
wa lata pogłębiał swoją formację intelektualną na rzymskiej uczelni. – Ten okres nazaretański, trwający dwadzieścia osiem lat, przygotował młodego kapłana do podjęcia służby w Kościele. Powiedział Bogu „tak” i nigdy tego nie odwołał. Oddał Chrystusowi i Kościołowi do dyspozycji wszystkie, nieprzeciętne przymioty swego umysłu, woli i serca – mówił kard. Dziwisz.

Drugi okres życia ks. Karola Wojtyły to „wypływanie na głębię”, w którym przez trzydzieści lat, jak każdy ksiądz, pełnił służbę kapłańską, głosił słowo Boże, był szafarzem świętych sakramentów. Towarzyszył młodym, pogłębiał wiedzę filozoficzną i teologiczną, później pełnił także posługę pasterską jako biskup pomocniczy, a następnie jako arcybiskup metropolita krakowski. – Widzimy, jak Opatrzność Boża cierpliwie i konsekwentnie przygotowywała tego człowieka do podjęcia największej odpowiedzialności w Chrystusowym Kościele. Dokonało się to w zaciszu watykańskiego konklawe, a rozpoczęło w sposób uroczysty 22 października 1978 roku, podczas inauguracji pontyfikatu na placu św. Piotra – mówił metropolita senior.

Trzeci okres kardynał nazwał „Piotrową posługą umacniania braci w wierze” i zwrócił uwagę, że naszym obowiązkiem i przywilejem jest przekazać następnym pokoleniom pamięć o wielkim apostole naszych czasów. – Przez Jana Pawła II wielokrotnie „Pan pocieszył swój lud” pośród ruin współczesnego świata, gdy ten, którego nazywaliśmy Piotrem naszych czasów, upominał się o sprawiedliwość, o szanowanie godności człowieka, gdy wstawiał się za prześladowanymi i ubogimi, gdy głosił Boga „bogatego w miłosierdzie”, wzywając nas do braterstwa, do solidarności oraz „wyobraźni miłosierdzia” – mówił kard. Dziwisz.

Czwarty okres, od śmierci papieża, kardynał nazwał „promieniowaniem świętości” Jana Pawła II, które zostało potwierdzone kolejno beatyfikacją i kanonizacją. – Dziś miliony chrześcijan zwracają się na modlitwie do św. Jana Pawła II, prosząc go o wstawiennictwo, powierzając mu swoje sprawy. Dziś Kościół nadal i obficie czerpie z jego nauczania, z jego duszpasterskich intuicji i przedsięwzięć – mówił krakowski metropolita senior.

Były papieski sekretarz przypomniał też manifestacyjny pogrzeb Jana Pawła II. – To nie było pożegnanie z nim. To był początek jego jeszcze głębszej, duchowej obecności w życiu wiary ludu Bożego. To wszystko trwa i wpisało się w nasze życie osobiste, rodzinne i społeczne. Mamy przed Bogiem patrona i orędownika naszych spraw – mówił kardynał podkreślając, że dla wielu św. Jan Paweł II był bardzo bliskim towarzyszem drogi i wielu zachowuje osobiste wspomnienie tego, co łączyło ich i nadal łączy ze świętym naszych czasów.

Odwołując się do fragmentu Janowej Ewangelii, w której św. Piotr odpowiada na pytania Jezusa o miłość, kardynał zwrócił uwagę, że o to samo pyta Chrystus każdą i każdego z nas. Metropolia senior zauważył, że Jan Paweł II udzielał tej odpowiedzi na modlitwie, ale nie kończyła się ona na słowach i uczuciach, ponieważ potwierdzał ją podejmowaną codziennie niezmordowaną służbą Kościołowi i światu. – I tak było do końca, do ostatniego tchnienia. Głęboka, osobista przyjaźń z Chrystusem, była sekretem serca Karola Wojtyły i całej jego drogi życia i służby Bogu oraz – konsekwentnie – człowiekowi – mówił kard. Dziwisz.

Metropolita senior podkreślił, że dzisiaj jest czas na dziękczynienie Bogu za dar życia, miłości i służby św. Jana Pawła II. – Jeszcze bardziej potrzeba nam jego mądrej obecności w naszym społeczeństwie, w czasach zamieszania, nieporozumień, napięć i sporów, jakich jesteśmy świadkami w ojczyźnie – mówił kard. Dziwisz dodając, że codziennie musimy wykuwać kształt wewnętrznej wolności, naszej troski o dobro wspólne, naszej życzliwości i miłosierdzia okazywanego bliźnim.

– Nie lękajmy się kochać i służyć, jak on, bo to królewska droga prowadząca do pełni życia i radości – zakończył kard. Stanisław Dziwisz.

tekst: Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej


22 października - liturgiczne wspomnienie św. Jana Pawła II

22 października to dzień, który od 1978 roku na stałe wpisał się w historię Polski i świata. Dokładnie 42 lata temu na placu św. Piotra w Watykanie została odprawiona przez Jana Pawła II uroczysta Msza Święta, która oficjalnie rozpoczęła Jego wielki pontyfikat.

Jan Paweł II był od XVI wieku pierwszym papieżem spoza Włoch i jednym z najdłużej urzędujących następców św. Piotra. Intensywnych 27 lat pontyfikatu Jana Pawła II było pełnych pielgrzymek (129), spotkań, także z przedstawicielami innych religii, beatyfikacji (1340) i kanonizacji (483), jednak przede wszystkim odznaczało się współodczuwaniem, zrozumieniem bliźnich i całkowitym zawierzeniem się Bogu i Maryi.

W czasie inauguracyjnej Mszy św. w 1978 roku podczas homilii papież wypowiedział do wiernych słowa, które w obecnej chwili nabierają szczególnego znaczenia i nadal pozostają aktualne:

Nasz czas skłania nas, zachęca, zmusza do spojrzenia na Pana i zanurzenia się w pokorne i pobożne rozważanie tajemnicy najwyższej władzy samego Chrystusa. (…)Nie lękajcie się! Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi. Dla Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych i politycznych, szerokie dziedziny kultury, cywilizacji, rozwoju! Nie lękajcie się! Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek. On jeden to wie! Dzisiaj często człowiek nie wie, co kryje się w jego wnętrzu, w głębokości jego duszy i serca. Tak często niepewny sensu życia na tej ziemi i ogarnięty zwątpieniem, które zamienia się w rozpacz. Pozwólcie więc, proszę was, błagam was z pokorą i zaufaniem! Pozwólcie Chrystusowi mówić do człowieka! On jeden ma słowa życia, tak, życia wiecznego. Właśnie dzisiaj cały Kościół obchodzi dzień misyjny, modli się, rozmyśla, działa, ponieważ Chrystusowe słowa docierają do wszystkich ludzi i są przez nich przyjmowane jako posłanie nadziei, ocalenia, całkowitego wyzwolenia.

Uroczyste wspomnienie Świętego Jana Pawła II Wielkiego i Jego pontyfikatu zachęca do zastanowienia się nad relacją każdego człowieka z Jezusem Chrystusem.

W Sanktuarium św. Jana Pawła II Wielkiego w Krakowie – miejsca, które powstało z inicjatywy ks. kardynała Stanisława Dziwisza, aby kontynuować duchowość, dorobek i postawy Świętego Papieża – w tym dniu w specjalny sposób zawierzamy nasze sprawy i sytuację związaną z zagrożeniem świata epidemią COVID-19. Za wstawiennictwem Maryi i św. Jana Pawła II modlimy się o Boże Miłosierdzie i ustanie pandemii.


Centrum formacji służby liturgicznej Archidiecezji Krakowskiej

Kurs Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii Świętej

Zgodnie z dekretem obowiązującym w naszej Archidiecezji wiek mężczyzn, których księża proboszczowie mogą przedstawić do przygotowania dla podjęcia tej posługi został określony na 25 do 65 lat.

Kandydaci

Kościół stawia nadzwyczajnym szafarzom Komunii św. wysokie wymagania. Winni oni wyróżniać się dojrzałością wiary, zdrową pobożnością eucharystyczną i intensywnym życiem sakramentalnym, wzorowym życiem moralnym i solidnością w życiu małżeńskim, rodzinnym, zawodowym i sąsiedzkim oraz odpowiednimi kwalifikacjami intelektualnymi, sprawnością psychiczną i fizyczną, aktywnym uczestnictwem w życiu parafialnym, poważaniem u wiernych, a także innymi pozytywnymi cechami charakteru, takimi jak otwarta i służebna postawa wobec drugich, serdeczność i łatwość nawiązywania kontaktu z chorymi i ludźmi w podeszłym wieku. By uniknąć podejrzenia o niską motywację, nadzwyczajni szafarze Komunii św. nie mogą być jednocześnie politykami, biznesmenami ani tzw. działaczami społecznymi o wątpliwej moralności.

Kurs obejmuje siedem zjazdów formacyjno – dydaktycznych i trzydniowe rekolekcje.

Formacja

Przedłużenie misji na kolejny rok dla posługi nadzwyczajnych szafarzy Komunii św. w Archidiecezji Krakowskiej będzie odbywało się na podstawie przedłożonej opinii ks. proboszcza i udziału w rekolekcjach.

Formacja stała odbywa się przede wszystkim w parafii, w której nadzwyczajny szafarz Komunii św. spełnia swą posługę. Poza tym jest zobowiązany raz w roku uczestniczyć w rekolekcjach prowadzonych specjalnie dla nich, uczestniczyć w spotkaniach formacyjnych nadzwyczajnych szafarzy w rejonie (jesienią i na wiosnę), uczestniczyć w diecezji w Pielgrzymce do grobu patrona nadzwyczajnych szafarzy Komunii św. Archidiecezji Krakowskiej św. Stanisława Kazimierczyka – 5 maja (w liturgiczne wspomnienie), w procesji św. Stanisława z Katedry na Wawelu na Skałkę, Pielgrzymce Służby Liturgicznej na Mszę św. Krzyżma świętego w Wielki Czwartek oraz w styczniowym opłatku u Księdza Arcybiskupa.

Nadzwyczajni szafarze Komunii św. (o ile to możliwe) włączają się w coroczne Święto Miłosierdzia w Łagiewnikach (II Niedziela Wielkanocna) i Archidiecezjalną Pielgrzymkę Rodzin do Kalwarii Zebrzydowskiej (wrzesień), jak również tam, gdzie są potrzebni z posługą.

Szkoła Ceremoniarza Parafialnego

Kurs Ceremoniarza Parafialnego w naszej diecezji ma na celu przygotowanie ministrantów Słowa Bożego (lektorów) do następujących zadań:

  • pomoc w kierowaniu asystami liturgicznymi w parafii podczas Mszy św. w niedzielę, podczas uroczystości i innych nabożeństw;
  • pomoc w sprawowaniu opieki nad małymi grupami kandydatów, ministrantów i lektorów (szczególnie w parafiach, gdzie posługuje jeden ksiądz);
  • prowadzenie spotkań teoretycznych oraz praktycznych ćwiczeń z liturgii w grupach służby liturgicznej;
  • czuwanie nad przebiegiem służby Bożej w ciągu całego tygodnia;
  • dbanie o dyscyplinę, porządek i ciszę w zakrystii;
  • pełnienie posługi animatora w czasie rekolekcji parafialnych i ministranckich;
  • pomoc w asystach w czasie uroczystości diecezjalnych;

Informacje

  1. Kurs Ceremoniarza Parafialnego przeznaczony jest dla ministrantów słowa Bożego (lektorów) przejawiających pewien stopień dojrzałości (I klasa ponadpodstawowa) i zainteresowania liturgicznego.
  2. Kurs trwa 1 rok.
  3. Błogosławieństwo Ceremoniarzy Parafialnych odbywa się podczas uroczystej Mszy św. w Katedrze św. Stanisława BM i św. Wacława na Wawelu.
  4. Aby uzyskać dyplom ukończenia Kursu należy spełnić następujące warunki:
  • obecność na wszystkich zajęciach (stacjonarnych – 10 zjazdów w formie wykładów i ćwiczeń wyjazdowych – tygodniowe warsztaty);
  • uzyskanie pozytywnych ocen z przedmiotów wykładanych na KCP;

Ceremoniarze Parafialni posługują nie tylko w swoich rodzinnych parafiach, ale również przy rozmaitych uroczystościach diecezjalnych.

Odpowiedzialny: Archidiecezjalny Duszpasterz Służby Liturgicznej

ks. Ryszard Kilanowicz
ul. Franciszkańska 3
31-000 Kraków
e-mail: ddsl@diecezja.pl
tel: 880 708 839


Grupa modlitwy kontemplacyjnej Przyjaciele Miłości Miłosiernej

Wspólnota zaprasza na swoje spotkania wszystkich, którzy czują się wezwani do modlitwy trwania w milczeniu w obecności Boga, do wspólnego rozważania Ewangelii i pragną uczyć się modlitwy kontemplacyjnej na drodze Lectio Divina, praktyki modlitewnej o wielowiekowej tradycji.

Spotkanie trwa około godziny i ma charakter modlitewny. Składa się z następujących części:

  • lectio – czytamy fragment lektury duchowej oraz Ewangelię z dnia
  • meditatio – tak zwane „echo słowa”, odczytujemy z Ewangelii słowa które nas poruszyły (bez żadnego dodatkowego komentarza)
  • oratio – modlitwa dziękczynna, uwielbienia i prośby
  • contemplatio – modlitwa w ciszy ok. 20 min. (modlitwa kontemplacyjna).

Grupka powstała w 2011r.

Spotkania są otwarte dla wszystkich którzy poszukują takiej formy modlitwy.

Gromadzimy się w każdy piątek miesiąca o godz. 19.00, w Białej Sali (po prawej stronie od Wieży Fatimskiej).

Animatorem grupki jest p. Sławomir Korban, e-mail: slawomir.korban@interia.pl

Duszpasterz: ks. Bernard Ibarra

 

Więcej: przyjacielemm.pl/ 


Grupa modlitwy o trzeźwość

W każdą pierwszą sobotę miesiąca z inicjatywy Krucjaty Wyzwolenia Człowieka na Mszy św. o godz. 17.00 modlimy się za członków i kandydatów KWC i o łaskę uwolnienia dla ludzi zniewolonych nałogami. Po Mszy św. za przykładem św. Jana Pawła II wspomniane intencje przedstawiamy Bogu za wstawiennictwem Matki Bożej, w modlitwie różańcowej.

Przed Mszą św. w zakrystii można złożyć deklarację Krucjaty.

Krucjata Wyzwolenia Człowieka to owoc życia sł. Bożego Księdza Franciszka Blachnickiego. Skupia ona ludzi, którzy podejmują abstynencję od alkoholu w intencji ludzi zniewolonych nałogami.

KWC jest ruchem jednoczącym ludzi, którzy w duchu Ewangelii podejmują służbę mającą na celu ratowanie godności człowieka zniewolonego przez alkoholizm, narkomanię, nikotynizm lub inne uzależnienia. Wierząc, że tylko Jezus ma moc wyzwolić człowieka, członkowie Krucjaty działają posługując się nadprzyrodzonymi środkami takimi jak post, modlitwa i ewangelizacja, czyli głoszenie z wiarą i mocą Jezusa Chrystusa, który daje prawdziwą wolność.

Podstawową formą działania Krucjaty jest modlitwa oraz podjęcie postu jakim jest abstynencja czyli całkowita rezygnacja z używania napojów alkoholowych, w tym również piwa. Drogę taką wskazał Jezus apostołom, gdy doświadczali niemocy w walce ze złem mówiąc: „Ten zaś rodzaj złych duchów wyrzuca się modlitwą i postem” (Mt 17,21).

Abstynencja przyjmowana jest przez członków Krucjaty jako:

  • czyn osobistej wolności polegający na ofierze z siebie samego na wzór Jezusa, który oddał za nas życie;
  • zadośćuczynienie za grzechy pijaństwa;
  • wyraz miłości do ludzi uzależnionych, dla których jedynym ratunkiem jest nieużywanie napojów alkoholowych;
  • skuteczny środek przemiany obyczajów;
  • sposób pracy nad sobą;
  • pewny środek profilaktyczny i wychowawczy;
  • znak miłości do Ojczyzny;

KWC została powołana przez sł. Bożego ks. Franciszka Blachnickiego i Ruch „Światło – Życie” w odpowiedzi na apel św. Jana Pawła II skierowany do Polaków u progu pontyfikatu: Proszę, abyście sprzeciwiali się wszystkiemu, co uwłacza ludzkiej godności i poniża obyczaje zdrowego społeczeństwa; co czasem może aż zagrażać jego egzystencji i dobru wspólnemu, co może umniejszać jego wkład do wspólnego skarbca ludzkości, narodów chrześcijańskich, Chrystusowego Kościoła.

Krucjata została uroczyście ogłoszona w obecności Ojca Świętego i przez niego pobłogosławiona, podczas pierwszej pielgrzymki do Polski 8 czerwca 1979 roku w Nowym Targu.

Włączenie się do KWC dokonuje się przez decyzję niepicia alkoholu oraz złożenie deklaracji abstynenckiej, którą można wydrukować ze strony Krucjaty: http://www.kwc.oaza.pl/jak-zostac-czlonkiem-kwc

Deklaracja zawiera również postanowienie nieczęstowania i niewydawania pieniędzy na alkohol. Deklaracja nie dotyczy lekarstw i słodyczy.

W Krucjacie przyjmuje się dwa rodzaje deklaracji:

  • kandydacka na okres jednego roku;
  • członkowska na czas przynależenia do KWC;

Zobowiązanie można również złożyć na całe życie.

Wypełnioną deklarację należy przesłać do centrali Krucjaty w Krościenku (adres na deklaracji), do tzw. Stanicy lokalnej lub złożyć na nabożeństwie organizowanym przez diakonię Krucjaty.

Szczegółowe informacje o Krucjacie znajdują się na stronie internetowej www.kwc.oaza.pl

 

Kontakt do Duszpasterstwa Trzeźwości Archidiecezji Krakowskiej:

Ks. Mirosław Żak
ul. Franciszkańska 3, Kraków

+48 628 82 06; 429 47 49 w. 206
mzak@diecezja.krakow.pl


Droga Neokatechumenalna

Droga Neokatechumenalna została zapoczątkowana przed ponad 50 laty wśród ubogich mieszkańców madryckich slumsów – Palomeras Altas. U początków tej formy inicjacji chrześcijańskiej był Francisco (Kiko) Argüello oraz Carmen Hernandez, w głębokiej jedności z ówczesnym ordynariuszem diecezji madryckiej, arcybiskupem Casimiro Morcillo Gonzalezem. W dniu 4 grudnia 2022 r. rozpoczął się w Madrycie diecezjalny etap procesu beatyfikacyjnego Carmen Hernandez, zmarłej w 2016 roku.

 

Naturę Drogi określił Ojciec św. Jan Paweł II uznając ją za itinerarium formacji katolickiej ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych (zob. List Jana Pawła II do biskupa Paula Josefa Cordesa: Ogni qualvolta; 30 sierpnia 1990 r.). Jak pisze Ojciec św.: Wspólnoty te ukazują w parafiach znak Kościoła misyjnego i „starają się otworzyć drogę do ewangelizacji tych, co prawie porzucili życie chrześcijańskie, ofiarując im itinerarium typu katechumenalnego, które przebiega te wszystkie etapy, jakie w Kościele pierwotnym przechodzili katechumeni, zanim otrzymali sakrament Chrztu; przybliża ich ponownie do Kościoła i do Chrystusa” (…). To właśnie głoszenie Ewangelii, dawanie świadectwa w małych wspólnotach i sprawowanie Eucharystii w grupach są środkami, które pozwalają członkom (wspólnot) oddać się posłudze odnowy Kościoła. W maju 2008 r. Stolica Apostolska definitywnie zatwierdziła Statut Drogi Neokatechumenalnej.

 

W różnych parafiach Krakowa istnieje aktualnie ponad 50 wspólnot neokatechumenalnych.

Pierwsza wspólnota neokatechumenalna w Centrum św. Jana Pawła II zaczęła się gromadzić w październiku 2011 roku. Głoszone co roku kerygmatyczne katechezy doprowadziły z czasem do zawiązania się kolejnych czterech wspólnot. Każda z nich przeżywa powoli kolejne etapy wtajemniczenia chrześcijańskiego. To doświadczenie oferowane jest każdej osobie, a szczególnie tym, którzy z różnych powodów oddalili się od Kościoła albo nigdy w nim nie byli.

Wspólnoty neokatechumenalne są trwałym elementem duszpasterstwa Centrum św. Jana Pawła II. Przede wszystkim poprzez swoje istnienie unaoczniają podstawowe znaki przywołujące do wiary: miłość i jedność. Systematyczne zaangażowanie w głoszenie katechez otwierających Drogę dla kolejnych wspólnot ukazuje z kolei włączenie w podstawową misję Kościoła jaką jest ewangelizacja. Dodatkowo realizuje się to w okresie Pięćdziesiątnicy – poprzez głoszenie Dobrej Nowiny w niedziele wielkanocne na krakowskich placach. Ponadto niektóre małżeństwa ze wspólnot istniejących przy Centrum św. Jana Pawła II oddają się posłudze w tzw. Postcresima, czyli duszpasterstwie młodzieży poprzedzającym sakrament bierzmowania oraz następującym po jego otrzymaniu.

 

Zainteresowanych Drogą Neokatechumenalną w Sanktuarium św. Jana Pawła II prosimy o kontakt z Andrzejem
e-mail: andrzej.marcin.jan@gmail.com lub tel. 603 406 402.


Domowy Kościół

Domowy Kościół jest wspólnotą małżeństw sakramentalnych, które chcą trwać przy Bogu, rozwijać się duchowo i w małżeństwie dążyć do świętości, a jednocześnie nawiązywać znajomości i przyjaźnie z innymi rodzinami katolickimi. Naszym wzorem jest Święta Rodzina z Nazaretu.

Wspólnota Domowego Kościoła stanowi gałąź rodzinną Ruchu Światło – Życie, powołanego do istnienia pod koniec lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku przez sł. B. ks. Franciszka Blachnickiego. Pracując nad materiałami formacyjnymi dla małżeństw, ks. Blachnicki pragnął, aby „każda rodzina chrześcijańska stanowiła kościół w miniaturze – eklezjolę”.

Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych, nazywanych zobowiązaniami. Są to przejęte z Ruchu Équipes Notre-Dame: modlitwa osobista, regularne spotkanie ze Słowem Bożym, modlitwa małżeńska i rodzinna, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą) oraz uczestnictwo w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się przez wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i wypełniających poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa.

Wielkim przyjacielem Ruchu był biskup krakowski Karol Wojtyła, który chętnie wspierał działania ks. Franciszka, który już jako papież Jan Paweł II mówił do rodzin:

A zatem, drogie rodziny chrześcijańskie, przyjmujcie z ufnością łaskę jubileuszową (…), biorąc przykład z rodziny z Nazaretu: choć była ona powołana do misji jedynej w swoim rodzaju, szła tą samą co wy drogą, pośród radości i cierpień, modlitwy i pracy, nadziei i dręczących niepokojów, zawsze głęboko wierna woli Bożej. Niech wasze rodziny stają się coraz bardziej prawdziwymi „kościołami domowymi”, które każdego dnia zanoszą do Boga modlitwę uwielbienia i promieniują na całe społeczeństwo dobroczynną i odradzającą miłością.

 (Homilia wygłoszona podczas Mszy św.

z okazji Jubileuszu Rodzin, Rzym, 15 października 2000).

Włączamy się do Ruchu, aby wzajemnie sobie pomagać tam, gdzie „równi usługują równym” i nieustannie uczymy się jak budować prawdziwą jedność w małżeństwie oraz jak wychować dzieci w wierze chrześcijańskiej.

Spotykamy się raz w miesiącu w małych grupach (liczących 4 – 7 małżeństw) z księdzem moderatorem. Przez wspólną modlitwę, dzielenie się swoją wiarą i doświadczeniami, wspomagamy się wzajemnie w kształtowaniu naszych rodzin.

Obecnie przy Sanktuarium formują się 4 kręgi Domowego Kościoła. Ich Duszpasterzami są ks. Kustosz Tomasz Szopa, ks. Sebastian Kowalczyk, ks. Artur Czepiel.